scheepsjournaal week 26

Download Scheepsjournaal week 26

Post on 23-Mar-2016

212 views

Category:

Documents

0 download

Embed Size (px)

DESCRIPTION

Mare Liberum

TRANSCRIPT

  • Chaguaramas Chaguaramas

    26

  • Week 26 23 dec29 dec

    Na 16 dagen op zee zien we bij zonsopgang heel mooi de ruwe kustlijn van Trinidad. Eerst nog heel grijs door de dauw, maar al snel heel groen. De geur van het regenwoud kwam letterlijk de boot opwaaien. Voordat we de laatste bocht namen, kregen we nog bezoek van een aantal grote grijze dolfijnen. Een warmer welkom hadden we ons niet kunnen wensen.

    De eerste dagen van ons verblijf zijn we alle vijf nog aan het acclimatise-ren en aan het wennen aan de grond onder onze voeten en druk bezig met het zoeken naar de oorzaak van wat ons elektraprobleem heeft ver-oorzaakt. We hebben hier een geweldige kerst en genieten van de alle facetten van het eiland en aardige mensen.

    Onze eerste kennismaking met de Carieb is geweldig. Het is heerlijk om er te zijn!

    Chaguaramas Chaguaramas

  • Zondag 23 decemer

    Rond 00:00 ben ik naar bed gegaan. De boot ligt aardig te rollen dus ik slaap niet rustig. De koers die we va-ren is belabberd. De wind komt recht van achteren en dan is het moeilijk om de boot op koers te houden. Daarbij komt dat ik weet dat Bas ook moe is en me dus ook bekommer over zijn fysieke toestand. Een andere bijkomstigheid is dat we nu tussen To-bago en Trinidad doorvaren. Deze vaarroute is relatief druk en maakt dat

    we extra waakzaam moeten zijn. Alle apparatuur staat uit en we navige-ren (ouderwets) op de kaart. We plotten ieder uur onze positie. Ook on-ze AIS staat uit en hierdoor zien andere schepen ons niet en kunnen wij hun alleen met het blote oog zien. Alles bij elkaar maakt dat ik deze laatste nacht niet echt rustig lig en er een paar keer uitkom en aan Bas vraag hoe het gaat! Hij is een Indiana Jones aan het kijken. Hoe is het mogelijk. Ik ben dan wel een vrouw, maar ik kan niet praten en breien tegelijk laat staan sturen en een film kijken!

    Om 4.30 maakt Bas mij wakker. Meis, neem je het van me over, ik houd mijn ogen niet meer open!. Ergens ben ik dus toch in slaap ge-vallen. Bas heeft dus weer veel te lang gestuurd en dat voert de druk bij mij aardig op om hem ook lang te la-ten liggen, want we moeten vandaag ook nog echt gaan manoeuvreren en het is nog niet goed in te schatten hoe dat zal zijn. Een fitte Bas is dus erg fijn!

    Ik zet mijn Ipod aan en luister een aantal cds achter elkaar. Het licht van de Ipod is alleen erg vervelend, want het verblind me helemaal. Door de muziek en de lichtjes aan de kant ,waar ik de hele tijd naar kijk, gaat de tijd redelijk snel.

  • Om 6.30 wordt er op de marifoon iets opgeroe-pen. Ik denk dat wij het zijn, maar weet het niet zeker. Het accent van hier is nog erger dan van een Texaan. Versta er dus ook maar de helft van en besluit Bas wakker te maken. Hij hoort het bericht en besluit dat het niet voor ons bestemd is. Ik begin me moe te voelen en Bas vraagt of hij het niet over moet nemen. Graag denk ik in mezelf, maar dapper zeg ik dat dat niet hoeft. Ga nog maar lekker even

    slapen, want er is nog genoeg te sturen vandaag. Het is nog donker en sturen in het donker is echt niet fijn! Dat zal nooit mijn hobby worden. Het zal nu snel licht worden hoop ik.

    De contouren van het landschap worden steeds beter zichtbaar. Kleine aaneengeschakelde bergen domineren het landschap. Ik kan me nog geen voorstelling maken van hoe er met daglicht uit zal zien. Ik snuif de geur van het land op en dat ruikt zoals de bossen thuis ruiken na een vochtige herfstnacht. Wat fijn om die geur in me op te nemen.

    Het is hier ook vochtig en dat zorgt ervoor dat het lang grauw blijft bui-ten en je geen idee hebt van het landschap. Alles lijkt grijs te zijn. Liedje is als eerste wakker en komt naast bij aan het roer zitten. Lekker even samen kletsen. Lijntje is de volgende die ontwaakt en voegt zich ook bij ons. Ze zijn helemaal blij om het land te zien, het is ook zo dichtbij. Mama, zijn we er dan bijna?. We zijn er nu echt bijna. Wat zullen die blij zijn als we er straks zijn! Frederique wordt ook wakker en samen met Lijntje ligt ze buiten onder een slaapzak. We kletsen wat met zn viertjes. Geweldige momenten zijn dit toch. Ik kan geen kant op, dus ik heb alle tijd en zij ook!

  • Rond 8 uur wordt Bas ook wakker. De lucht klaart ook op en het landschap verandert van grauw naar groen. Subliem. De bergen staan helemaal vol met allerlei soorten bo-men. De geur van vanmorgen kan ik me nu ook goed voorstellen.

    Liedje maakt de opmerking dat de golfjes al kleiner worden en dat ze hiermee wel kan zwemmen. Dat is fijn om te horen! Je kunt hier ook met je hoofdje onder? Dat kan ik al-leen in het zwembad mama..

    De laatste posities worden in de kaart ge-plot en Bas en ik douchen, nou ja putsen achterop, voor de allerlaatste keer. Toch fijn om straks enigszins schoon bij de immigra-tion en customs te staan. Na het douchen maken we een ontbijtje klaar en dan is het hoog tijd om ons op te maken voor de fase van onze oversteek.

    We varen tussen het vaste land en een klein eiland door. Schitterend. We worden getrakteerd op een hele school dolfijnen en de pelikanen vliegen om ons heen. De mei-den zijn voor het eerst sinds 15 dagen uit de kuip en klimmen en klauteren overal op. Ze zijn nu al helemaal uitgelaten. Liedewij zit bij mij voor op de rubberboot en zegt dat ze het op de Efteling vindt lijken. Ik kan me dat goed voorstellen.

    Dit is even genieten. Na het zuur komt het zoet zullen we maar zeggen, want na een overtocht als de onze is dit wel een fijne bin-nenkomer. In een inham zien we een paar boten ten anker liggen. Die plek is niet te bereiken vanaf het land en komt zo uit de eisfolder. Helaas nog niet voor ons be-stemd, eerst moeten we zorgen dat de boot weer tip top wordt.

  • Er staan her en der mooi gekleurde huisjes op de berg. Het ziet er alle-maal idyllisch uit. Je zou niet vermoeden dat je in het criminele, althans die reputatie heeft het, Trinidad bent. We draaien de baai in waar de marina is waar we naartoe gaan. Bas en ik genieten volop. De meiden hebben het ondertussen al wel weer gezien en schieten naar beneden om verder te lezen! Hoe is het mogelijk dat zij er nu al klaar mee zijn!? Het zal de leeftijd wel zijn. Nou dat laten we niet gebeuren en we roe-pen ze weer naar boven. Zonder veel morren komen ze naar boven. We roepen de marina op. Ellen en Jan hebben hier 3 jaar geleden ook met de Barbarossa gelegen en van hun hadden we de (geweldige) tip welke marina we moesten nemen.

    We roepen op op kanaal 16, geen gehoor. Nog een keer, weer geen gehoor. Als we in de marina drijven komt er niemand aan. Na 10 minu-ten dobberen besluiten we ergens vast te leggen en dan maar op zoek te gaan naar iemand van de haven. Als ik van de boot afstap moet ik even wennen, want wat voelt dat raar, harde grond onder de voeten.

    Aanleggen gaat gelukkig goed en we worden vriendelijk geholpen door Mike. Mike is een Amerikaan, net als de meeste cruisers hier overi-gens. Allerhartelijkst vertelt hij ons waar we kunnen inklaren. Dat gaan we dan eerst maar eens even doen.

    Het kantoor van de immigratie ziet er van-buiten nog best leuk uit, maar binnen is het andere koek. Er staan allemaal stoel-tjes in rijen en daar kun je wachten terwijl je naar de Muppet Show kijkt. De meiden vinden het wel geschoten en die vermaken zich zo opperbest. Ze nemen ruim de tijd om alles te verwerken.

    We moeten vier formulieren invullen en volgens mij schrijven zij alles ook nog vijf keer over, zetten het in de computer, maar noteren alles ook in het grote boek. Beta-len kan alleen in TTS, de lokale munteen-heid, en moet cash en meteen worden ge-daan. Hmmm TTS hebben we natuurlijk niet! Is hier dan een bank? Euhh nee er is geen bank en ook geen ATM.

  • Misschien dat ze in het havenkantoor kunnen wisselen . Daar nemen ze graag mijn Euros aan, want de wisselkoers is niet echt klantvriendelijk. Helaas geen keus dus even slikken en weer verder. De immigratieofficer is erg blij met zijn centjes en wij vervolgen onze weg naar de customs. De airco hebben ze hier op

    16 gezet, want er waait een koude wind door het kantoor. Hier wordt ook alles weer vijf keer ingevuld. De dame achter de tralies moet zelf ook lachen om wat ze allemaal aan het invullen is. Gelukkig kan ze la-chen over mijn opmerking dat ze vast pijn aan haar vingers heeft aan het einde van de dag! Toch gaat dit eigenlijk allemaal best vlot.

    Als we klaar zijn lopen is het zover, dan zijn we echt aangekomen op Trinidad! We voelen het nog niet en lopen we een rondje en besluiten een kopje koffie te gaan drinken en de meisjes te trakteren op een ijsje, dat hebben ze wel verdiend! Aan de haven genieten we van een heerlij-ke cappuccino en de dames van een echte Haagen Dasz. Als we een-maal zitten zijn we er moe van. Bas en ik vallen helemaal stil terwijl de kids ons de oren van onze kop kletsen. We hebben meteen aanspraak met een Amerikaans stel op leeftijd (daar zijn er hier meer van!). De da-mes hebben veel bekijks hier.

    Nadat we even hebben gezeten gaan we naar het havenkantoor. Nou ja havenkantoor, eigenlijk is het de receptie van het luxe hotel. Hier gaan we ons aanmelden. Dat blijkt nog niet zo eenvoudig, want de plaats waar we liggen is een jaarplaats en de eigenaar heeft gezegd dat hij de 24ste terugkomt. Daarbij komt jaarplaatsten niet zonder toe-stemming nog een keer verhuurd mogen worden. Hmmm zul je net zien, hebben wij weer! Anders is er alleen plaats aan een 50ft steiger en dan betaal je dus ook de prijs van een 50fter! Dat zou aardig in de papieren lopen.

    Een andere mogelijkheid was aan de laatste steiger, maar dan hebben we wel 100m elektrakabel nodig, omdat er iets met de stroomkasten is. Nou 100m is wat veel gevraagd, 50m hebben we wel! Er wordt gebeld met de eigenaar van de slip (dat is een ligplaats) en deze geeft aan pas aan het begin van het nieuwe jaar